نمونه غزل های آیة الله سید رضا حسینی نسب

غمزه دلدار

دوش در میخانه  یارم  جام آتش بار داشت

چشم مستش جلوه ای  از غمزه دلدار داشت

گرد آن  سرو  روان دلدادگانی در طواف
گوئیا   با  آن حریفان  وعده  دیدار داشت

جامه  مشکین   بر اندام  رسایش  برکنار
دیده نا محرمان را  زان  بت عیار داشت

من غریبی رهگذر بودم در آن وادی ولی
تیر مژگانش  مرا  در حلقه  زنّار  داشت

جذبه ای از روی دلجویش دل و دینم ربود
من چه گویم از جمالی کان گل بی خار داشت

لعل  لب  با ماه  رخسارش  نگردید  آشنا
زانکه آن مهپاره سر  بر گنبد دوّار داشت

جان به پایش عرضه کردم هاتفی گفتا خموش
بهر این  فتّانه   اسماعیل  سر بر دار داشت

نرگس چشمان آن ابرو کمان سبزه روی
با دل زار "رضا" گویا سر پیکار داشت

آهوی صحرا

ای عاشقان  ای عاشقان  یاری دلارا  می رسد
از  بوستان   دلگشا   دلدار   عذرا   می رسد

دل را بشارت داده ام  جان را  اشارت  داده ام
کان ساقی ساغر بکف از قصر حمرا می رسد

برخیز و با من خیمه زن  بر زلف زیبای چمن
کز خوش خرامان ختن  آهوی صحرا می رسد

دل را  به  دریا  می زنم  با  شوق دیدار پری
کز بحر پاک بی کران حوری حُمیرا می رسد

سرگشتگان عقل را  ماهی  فروزان  می دمد
لب تشنگان عشق را  شهدی گوارا  می رسد

عالم گلستان می شود  وین کلبه بستان می شود
من  خود شنیدم   مژده از دیر بُحیرا می رسد

خوش باش با حکم قضا می نوش با شعر رضا
کان  مهر تابان فضا   پاک  و  مبرّا  می رسد

مینای دل

دام  وجود  من  است  سلسله  موی   تو
قوس صعود من است طاق دو ابروی  تو

غمزه  طاووس  دل  در  چمستان  عشق
نیست مگر جلوه ای  از  سمن  روی  تو

من  کیم   آیینه ای   روبروی   روی  یار
روشنیم  پرتوی است از رخ  دلجوی  تو

آب حیات  من است   جوشش  چاه  زنخ
برگ برات من است  جنبش  گیسوی  تو

ساغر مینای  دل  جام  شرابی است  ناب
کو  نتراود   مگر  از   خُم   مینوی   تو

رامش سرو صفا  از  قد  رعنای  توست
رویش  یاس  وفا  شمّه ای  از  بوی  تو

میکده ات ساقیا قبله عشق "رضاست"
مُهر  نمازش  بود  خاک  سر  کوی   تو

 

هفت شهر عشق

می جویمت از واله ها  منزل به منزل کو به  کو
می بویمت از لاله ها  ریحان به ریحان  بو به  بو

از شوق رویت ای سمن  پر می کشم برهر چمن
تا با تو گردم هم سخن صورت به صورت رو برو

دل  می  برد   چشمان  تو   از  طالبان  معرفت
خون می خورد مژگان تو  دریا به دریا  جو به جو

در بحر استغنا اگر  یک لحظه  گردم  غوطه ور
هفت آسمان و  بحر و بر  یک جلوه بینم  تو به  تو

از بانگ یکتایی روان  گردد سوی  جان  جهان
از هر کرانی  کاروان صحرا به صحرا سو به سو

در وادی حیرت  نگر  دلداده ات  را  در به  در
بنما بر این خونین جگر  راز  نهان را  مو به  مو

آندم به طوفان قضا در هم شکن  کِلک  "رضا"
از  وادی   فقر  و  فنا ،  پیر  مغان  را  گو  بگو

فراق

گرچه مستم،  تشنه  زان  جامم هنوز
بر  نیامد   از   لبش    کامم    هنوز

گرچه   یار   از  من   نمی گردد جدا 
در   فراقش   بی  سرانجامم   هنوز

نرگس  مستش   دلم  را  صید   کرد  
نیمه  جان  اما  در  این  دامم  هنوز

یاد   رخسارش   بود    آرام    جان  
مات    روی   آن   دلارامم    هنوز

اسم  او  رمز  نجات  و  من   اسیر   
در  نخستین  حرف این  نامم  هنوز

در   سویدای   دلم   جای   هماست  
من   تذرو  هر  در  و  بامم   هنوز

با  وصالش  می دمد  صبح "رضا"  
وای من ،  در  ظلمت  شامم  هنوز

مرغ پرشکسته


دستی که بال چلچله را بست، بسته باد
قلبی که روح عاطفه را خست، خسته باد

پایی که  بر  در  حرم  باصفای  دوست
از روی خشم و کینه لگد زد، شکسته باد

سرپنجه ای  که  از  رخ بلبل  حیا نکرد
سیلی به روی نازک گل زد،  گسسته باد

قومی  که  شعله  بر  در آن  آشیانه زد
تا روز  رستخیز  به  ماتم  نشسته  باد

ای  مرغ  پر شکسته  ز  بیداد  خاکیان
آزادیت  ز محبس گردون  خجسته  باد

رستی  ز  دام  محنت  ایام و  سوختی
جان  مرا  که از قفس سینه  رسته باد

مستانه

عشق تو را دیوانه ام  دیوانه تر  کن
شمع تو را پروانه ام  پروانه تر  کن

از جام روح افزای صهبای وصالت   
با جرعه ای مستانه ام مستانه تر کن

شیدای  رخسار  دل  انگیز   نگارم   
از دیگران  بیگانه ام  بیگانه تر  کن

خاکم ولی در پرتو  خورشید حسنت   
روشن ترین دردانه ام  دردانه تر کن

جان جهان را عاشقم عاشق ترم ساز
شوق تو را جانانه ام  جانانه تر  کن

در   پیشگاه   کاخ   زیبای  جمالت   
آلونکی   ویرانه ام   ویرانه  تر  کن

گوید "رضا"  در پهنه  بحر حقیقت   
من موجی از افسانه ام افسانه تر کن